художественная. литература.

Ալբերտ Քամյու “Անկում”(հատված)


Որքան ենք մենք սիրում մեր հենց նոր մահացած բարեկամներին, այնպես չէ՞ :

Ինչպես ենք հիանում մեր այն ուսուցիչներով, որոնք, բերանները հողով լցված, այլևս չեն խոսում: Այն ժամանակ հարգանքը տրվում  է շատ բնականորեն,այն հարգանքը,որին,գուցե մեզնից սպասել են ողջ կյանքում: Բայց գիտեք ինչու՞ ենք մենք միշտ ավելի արդար և ավելի առատաձեռն մահացածների նկատմամբ: Պատճառը պարզ է: Նրանց նկատմամբ մենք պարտավորվածություն չենք զգում………. 
Ես մի բարեկամ ունեի, որից հաճախ խուսափում էի: Նա մի քիչ ձանձրացնում էր և, հետո, սիրում էր բարոյախոսել:Բայց մահամերձ վիճակում ինձ կանչեց. հավատացեք: Ես ոչ մի օր չբացակայեցի: Նա մահացավ ինձնից գոհ, ձեռքերս սեղմելով….

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s