мысли. обо. всем/ T H O U G H T S

Հերման Հեսսե


hermann-hesse_large

Ինչպես կարող եմ չլինել ողորմելի մենակյաց այն աշխարհի,որի նպատակներից ոչ մեկն իմը չէ, որի ուրախություններից ոչ մեկն իմ հոգու հետ չի խոսում: Ես չեմ կարող երկար համբերել ոչ կինոն, ոչ էլ թատրոնը, հազիվ կարող եմ մի թերթ  կարդալ, հազվադեպ ` որևէ արդիական գիրք, ես չեմ կարողանում հասկալան, թե ինչ ուրախություն են փնտրում մարդիկ` լիքը լցված երթուղային ճանապարհներին և հյուրանոցներում, հոծ սրճարաններում` ողողված աներես, խեղդող երաժշտությամբ, ճոխ, պճնազարդ քաղաքների բարերում ու համաշխարհային ցուցահանդեսներում, պարահանդեսային զվարճություններում և այս բոլոր ուրախությունները, որ կարող էին մատչելի լինել ինձ, և որոնց համար գլուխ էին ջարդում հազարավորները, ես չէի հասկանում և անմասն էի դրանց:

tumblr_mdy464XLlW1rdr09to1_500_large

____

Իմ կյանքի յուրաքանչյուր ցնցման ժամանակ, վերջիվերջո, ես ինչ-որ բան եմ նաև ձեռք բերում, դա անժխնտելի էր, դառնում էի ավելի ազատ, հոգով ավելի հարուստ, խոր, բայց և ավելի ու ավելի միայնակ, անհասկանալի,սառը:

____

Ինքանասպանությունը գուցեև հիմար, փոքրոգի և ստոր բան է, գուցե անփառունակ և ամոթալի ելք է, սակայն տառապանքների այս ջրաղացից յուրաքանչյուր ելք, անգամ ամենաամոթալին, ցանկալի է ,այս դեպքում այլևս հարկ չկար հերոսականության և մեծահոգության ներկայացում տալու ,այստեղ ես կանգնում էի սովորական ընտրության առաջ` փոքր,անցողիկ ցավ, թե մտքից դուրս դաժան և անվախճան տառապանք:

Advertisements

3 thoughts on “Հերման Հեսսե

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s